Ook christenen hebben te maken met de overste van de
macht der lucht, de duivel. Maar wij mogen staan in de overwinning!
De Efeze-brief bevat onderwijs over onze positie in
Christus, onze levenswandel met Hem en over onze houding tegenover Gods
tegenstander. De opdracht wordt gegeven om de hele wapenrusting van God aan te
trekken. Die helpt om weerstand te bieden aan het kwaad.
.jpg) |
| Israël is de belangrijkste graadmeter voor een goed verstaan van de tijd waarin wij leven. |
Door te gaan schatgraven in de profetische Schriften ga je ontdekken dat het Midden-Oostenconflict en de strijd om Jeruzalem in wezen een geestelijke strijd is. De mensen in de wereld zien dat niet en begrijpen daardoor ook niet de essentie van het probleem. Maar Petrus bemoedigt ons met de woorden: ‘En wij achten het profetische woord (daarom) des te vaster, en gij doet wèl, er acht op te geven als op een lamp, die schijnt in een duistere plaats’ (2 Petrus 1:19). In Jezus’ rede over de eindtijd zegt de Here hierover: ‘wie het leest, geve er acht op’ (Matteüs 24:15). Dat vraagt wel iets van ons, dat wij tijd moeten gaan investeren in het lezen en bestuderen van de Bijbelse profetieën.
De wereld is in beroering. De schepping zucht door de zonde van de mens en het misbruiken van de aarde. De gemeente van Jezus Christus verbrokkelt steeds meer, de liefdeloosheid neemt toe, de antichrist maakt zich op om de wereldheerschappij in bezit te nemen. Dit boek laat zien hoe het verhaal van de mensheid verder zal gaan. Komt er een derde en laatste wereldoorlog? Wie wil daar nu geen kennis van nemen?
Een buitengewoon leerzaam en boeiend boek voor iedereen die uitziet naar de beloofde nieuwe hemel en nieuwe aarde! Bemoedigend ook, omdat we zien dat de Here God alles in Zijn hand heeft!'
Frits Boekhoff
Directeur Stichting Het Zoeklicht
Wie een klein beetje nadenkt, zal deze vraag ontkennend moeten beantwoorden. Niet, alsof God niet de hoogste Koning zou zijn. Hij is dat zeker! Hij is "de zalige en enige Heerser, de Koning der koningen en de Heer der heren... Hem zij eer en eeuwige kracht. Amen" (1 Tim. 6:15, 16). Wij moeten echter nooit vergeten, dat deze wereld in Gods Koninkrijk een provincie is, die tegen Hem in opstand is. Haar aanvoerder in deze opstand is niemand minder dan de grote tegenstander van God: satan. Zolang deze opstand en rebellie duurt, wordt de wereld niet door God, maar door satan geregeerd. Zij staat onder zijn rechtstreekse controle. Pas na het blazen van de zevende bazuin zullen luide stemmen in de hemel weerklinken: "Het koningschap over de wereld is gekomen aan onze Here en Zijn Gezalfde en Hij zal als Koning heersen tot in alle eeuwigheden" (Opb. 11:15). Hoe kan men, met deze tekst voor ogen, blijven volhouden dat God nu de wereld regeert?
Zijn godheid heeft altijd ter discussie gestaan. Het begon al met Zijn optreden in Israël. De Joden wilden Hem toen stenigen om godslastering, want zij zeiden: “omdat Gij, een mens, Uzelf God maakt” (Johannes 10:33).
Jezus is Heer
Jezus is Kurios. In het Grieks betekent dit: Heer. Zo
noemde Thomas Hem: “Mijn Here en mijn God” (Johannes 20:28). Als deze
aanbidding Hem niet toekwam had Jezus hem dit zeker verboden te zeggen! Wat
volgens sommige geestelijke leiders in Israël echt niet kon, zagen zij Stefanus
doen. Toen hij gestenigd werd bad hij: “Here Jezus, ontvang mijn geest”
(Handelingen 7:59).
Profetisch gezien hebben deze twee ‘beelden’ veel te zeggen. Zo zien wij in het droombeeld van Nebukadnezar de tijden der heidenen voor Israël (vgl. Lucas 21:24). En typologisch zien wij in het gouden beeld een heenwijzing naar het beeld van de antichrist.
Na het aangrijpende droombeeld kon Nebukadnezar niet meer slapen, want daarin gebeurde iets bijzonders wat hem zeer verontrustte. Een steen raakte los van een berg waardoor het droombeeld geheel verbrijzeld en verpulverd werd. Die steen werd tot een grote berg en vervulde de gehele aarde. Figuurlijk zien wij in die steen Christus en Zijn Koninkrijk. Deze Koning en Zijn koningschap heeft God in het bijzonder aan het volk Israël beloofd (2 Samuel 7:16; Handelingen 1:6). Hij is de Wortel en het Nageslacht van David (Jesaja 11:10; Openbaring 22:16), de Koning der Joden.
Kennelijk heeft deze koning van Juda niets geleerd van de
geschiedenis. Immers, de troon van David kende een grote bloeitijd toen zijn
zoon Salomo aan het bewind was, maar kende ook een abrupt einde toen Salomo
ongehoorzaam werd aan God. De splitsing van zijn rijk vond plaats in het jaar
931 v.Chr. Wat koning Salomo overhield waren de twee stammen Juda en Benjamin
(1 Koningen 11 en 12). Vanaf dat moment is het koninkrijk van Israël verdeeld
in een tien- en tweestammenrijk.
In 721 v.Chr. werd het tienstammenrijk in ballingschap
weggevoerd naar Assyrië, omdat zij niet geluisterd hadden naar de HERE hun God
(Deuteronomium 28:36-37). Vanwege allerlei zonden, zoals het aanbidden van
heidense afgoden, werden uiteindelijk ook in 605 v.Chr. Juda en Benjamin in
ballingschap weggevoerd naar Babel, waaronder dus ook Daniël en zijn drie
vrienden.
Het idee dat het gevaar van een aanslag zomaar uit het niet kan toeslaan is beangstigend. Sommige gelovigen, die bekend zijn met de profetische Schriften, vergelijken het islamitische gevaar met de periode van de Grote Verdrukking. Zowel in Openbaring als in Jezus’ rede over de eindtijd lezen we wat de tekenen van de eindtijd zijn. Dan komen er vragen naar boven als: ‘Zal de antichrist een moslim zijn?’
Alleen in het Mattheüs-evangelie komen de uitdrukkingen
‘het Koninkrijk der hemelen’ en ‘het Evangelie van het Koninkrijk’ voor.
Uitdrukkingen die we niet zomaar mogen toepassen op de Gemeente. Immers, de
Gemeente is het Lichaam van Christus en heeft een andere bestemming dan Israël.
Zo is Christus de Koning van de Joden en niet de Koning van de Kerk. Voor de
Gemeente is Hij hoofd van het Lichaam en Middelaar tussen God en mensen.
De Gemeente is daarom ook niet het Koninkrijk van God,
want dat is aan Israël beloofd (Handelingen 1:6). Het heeft alles te maken met
het Messiaanse Rijk, dat ook wel het Duizendjarig Vrederijk wordt genoemd. Dit
Rijk breekt niet eerder aan dan dat de Messias is wedergekomen en het
overblijfsel van Israël tot bekering is gekomen (Hosea 3:5).
Het Evangelie naar Matteüs kan niet goed worden verstaan
als we de Bijbel niet lezen in de heilshistorische ontwikkeling. Neem
bijvoorbeeld de Bergrede van Jezus (5:1-7:29). Die kunnen we niet ongenuanceerd
toepassen op de Gemeente. Deze is namelijk de grondwet van het toekomstige
Koninkrijk op aarde. De principes van de Bergrede zijn prachtig. Maar Christus
alleen kon daar volheid aan geven (5:17). Ten tijde van het Duizendjarig Rijk
kan dit ook alleen door het gelovige overblijfsel van Israël worden nageleefd,
wanneer zij de Heilige Geest hebben ontvangen. En God hen een nieuw hart heeft
gegeven: ‘Mijn Geest zal Ik in uw binnenste geven en maken, dat gij naar Mijn
inzettingen wandelt en naarstig Mijn verordeningen onderhoudt’(Ezechiël 36:27).
Laten we eerst eens kijken wat er staat: ‘Want zoals zij
in [die] dagen vóór de zondvloed waren, etende en drinkende, huwende en ten
huwelijk gevende, tot op de dag, waarop Noach in de ark ging, en zij niets
bemerkten, eer de zondvloed kwam en hen allen wegnam, zo zal ook de komst van
de Zoon des mensen zijn’ (Matteüs 24:38-39).
In Lucas 17 vergelijkt de Here Jezus die dagen ook met de
dagen van Lot: ‘zij aten, zij dronken, zij kochten, zij verkochten, zij
plantten, zij bouwden’ (vers 28). Terecht kun je je hierbij afvragen wat hier
verkeerd aan is, want het zijn geen zondige dingen. Het zijn normale
levensbehoeften. Waar het hier om gaat is dat de mensen in de eindtijd alleen
nog met deze dingen bezig zijn. Daardoor vergeten en ontkennen zij het bestaan
van de Here God.
In Romeinen 13 staat: ‘Gij verstaat immers de tijd wel,
dat het thans voor u de ure is om uit de slaap te ontwaken. Want het heil is
ons nu meer nabij, dan toen wij tot het geloof kwamen. De nacht is ver
gevorderd, de dag is nabij’ (vers 11-12a).
Paulus leefde in de verwachting dat zijn generatie
Christus’ komst zou meemaken. Ook wij behoren uit die verwachting te leven.
Daar moeten we natuurlijk wel nuchter onder blijven. Helaas is het voorgekomen
dat sommigen gestopt zijn met werken, hun huis verkochten en geen plannen meer
maakten voor de toekomst. Anderen sloten zich volledig af voor de buitenwereld.
Zij leefden vanuit de verwachting dat de Here Jezus op een specifieke datum zou
terugkeren, met alle gevolgen van dien. Natuurlijk kwamen hun zogenaamde profeten
dan met een verklaring, of zelfs weer met een nieuwe datum.
Toen Johannes verbannen werd naar het eiland Patmos was het Joodse volk al 26 jaar verstrooid. Ook waren de tempel en de stad Jeruzalem verwoest door het leger van de Romeinse vorst Titus (70 na Chr). Als enige van de twaalf leerlingen van Jezus stierf de apostel Johannes een natuurlijke dood. Hij kreeg de Openbaring toen hij ongeveer 100 jaar oud was en was toen als enige apostel nog in leven. Hij is ook de schrijver van het Evangelie naar Johannes en van de drie brieven van Johannes. Dat blijkt wel als we de volgende drie teksten met elkaar vergelijken: Openbaring 1:2; Johannes 1:1 en 1 Johannes 1:1.